Kwiat Rycerstwa Niepokalanej w Japonii

- E. M. Satoko Kitahara (1929-1958)


Elżbieta Satoko Kitahara urodziła się w Tokio 22 sierpnia 1929 r. jako trzecia z pięciorga rodzeństwa, w którym były też dzieci adoptowane. W latach 1942-46, będąc uczennicą szkoły średniej, tryska życiem. Z niepokojem śledzi II wojnę światową, ale wierzy mocno w odrodzenie swej ojczyzny. Wychowuje się w najlepszej tradycji japońskiej. W środowisku uniwersyteckim styka się z religią chrześcijańską i zapisuje się do Klubu Biblijnego. Od 1949 r. utrzymuje ścisłe kontakty ze szkołami katolickimi Sióstr Mercedariuszek, do których uczęszcza jej siostrzyczka Choco. W tymże roku, po prawie rocznej katechizacji, otrzymuje chrzest i przybiera sobie imię Elżbieta na cześć św. Elżbiety Węgierskiej, która poświęciła swe życie ubogim.
          Chciała wstąpić do zgromadzenia Sióstr Mercedariuszek, ze względu na ich całkowite oddanie się ubogim, ale przeszkodziło jej słabe zdrowie. W owym czasie dała się ona poznać jako dziewczyna miłująca skupienie, pełna gorliwości religijnej. W 1950 r. spotkała br. Zenona Żebrowskiego [wieloletni polski misjonarz w Japonii, współpracownik św. Maksymiliana Kolbego, zmarły w 1982 r.]. Spotkanie to spowodowało decydujący przełom w jej życiu: oddała je bez reszty ubogim w osiedlu Arinomachi, Mieście Mrówek, które powstało w latach 1949-50.
          Tutaj, w najuboższej strefie Tokio, które odbudowywało się ze zniszczeń wojennych, Satoko Kitahara staje się ubogą wśród najuboższych, ciągnie z dziećmi wózek zbierając odpadki, a podczas tej pracy charytatywno- społecznej przeżywa mistyczne zjednoczenie z Chrystusem cierpiącym. Właśnie w tych latach cierpienia i zapału apostolskiego coraz bardziej zatapiała się ona w duchu św. Maksymiliana Kolbego, po formalnym przystąpieniu do jego ruchu w dniu 11 października 1950 r.
          Włączenie się z szeregi Rycerstwa Niepokalanej pociągało za sobą pewne zobowiązania, m.in. co do Różańca. Kitahara odmawiała go codziennie. Niektórzy twierdzili, że była to główna praktyka jej pobożności. Lata 1950-52 to okres jej całkowitego zaangażowania się w posługę dla ubogich w Arinomachi, ale też początek jej choroby. Zawsze widziano ją uśmiechniętą, nawet w cierpieniu. Codziennie przyjmowała Komunię św. w czasie Mszy, która była odprawiana w kaplicy Miasta Mrówek, gdzie zamieszkiwała. W czasie choroby wciąż zajęta była modlitwą, wchodząc nieraz w momenty kontemplacyjne, i poddawała się ulegle woli Pana. Choroba była długa - trzyletnia i bolesna; upodobniła ją do cierpiącego Chrystusa, kiedy Kitahara zaofiarowała swoje życie za ubogich. Umarła wśród nich 23 stycznia 1958 r.
          Pewnego dnia napisała: "Gdyby istniało lekarstwo sprawiające, że bogaty i ubogi podają sobie ręce, wtedy byłby raj na ziemi". Satoko Kitahara swoim życiem dawała poznać, że lekarstwem - bratającym bogatych i ubogich, pod okiem Ojca, którego wszyscy są dziećmi - jest Ewangelia ze swą nauką o miłości.

O. Cristoforo Bove OFMConv