Modlitwa przed Mszą Świętą

Oto za chwilę przystąpię do ołtarza Bożego,
do Boga, który rozwesela młodość moją.
Proszę Cię Panie o łaskę skupienia,
by myśli moje były przy Tobie,
oczy moje zwrócone na ołtarz,
a serce moje oddane tylko Tobie.
Amen.

Modlitwa po Mszy Świętej

Boże, którego dobroć powołała mnie do Twojej służby.
Spraw, abym uświęcony w Twych tajemnicach,
przez dzień dzisiejszy i całe moje życie,
szedł tylko drogą zbawienia,
przez Chrystusa Pana naszego.
Amen.


Ministranci

Adam Erwardt
Tomasz Erwardt
Kacper Karpus
Łukasz Krawczyk
Kacper Król
Kacper Kuligowski
Kacper Łabuszewski
Oliwer Małecki
Jakub Medias
Fabian Spychalski
Kamil Szlachta- Gregorek
Jakub Zieliński
Jan Zieliński



Lektorzy

Szymon Betlewski
Karol Juszczyk
Marek Pawłowski
Tobiasz Zbilski



Szafarze

Marcin Betlewski
Tomasz Chyła
Krzysztof Rola



Była Służba Liturgiczna Ołtarza

Remigiusz Izbaner
Ireneusz Wrzesiński
Arkadiusz Wrzesiński
Radosław Wrzesiński
Marcin Pietrzykowski
Mateusz Rybka
Paweł Kowalski
Damian Gaweł
Krzysztof Manys
Robert Koszowski
Piotr Grugel
Tomasz Pęk
Konrad Janeczek
Michał Smentek
Bartosz Kowalski



Kolor szat liturgicznych

Stosownie do uroczystości i okresów liturgicznych Kościół zmienia barwę szat liturgicznych, aby lepiej wyrazić uczucia dominujące w liturgii. W liturgii rzymskiej używa się sześciu barw.


Biała, barwa światła, symbol czystości i radości. Używa się jej w święta Pańskie, Matki Bożej, Aniołów, świętych wyznawców i dziewic.

Czerwona, barwa ognia, krwi i szat królewskich. Używa się jej w święto Zesłania Ducha Świętego, uroczystości Krzyża świętego, Męczenników i w procesji z palmami.

Zielona, barwa przyrody żywej. Symbol życia i nadziei, występuje w okresach poświątecznych.

Fioletowa, barwa pokuty i tęsknoty. Posługuje się nią Kościół w okresach przygotowania na święta: w Adwencie, Przedpościu i w Wielkim Poście oraz w Wigilię.

Różowa, barwa świtającej jutrzenki, dozwolona jest w trzecią niedzielę Adwentu i czwartą niedzielę Wielkiego Postu

Czarna, barwa nocy, symbol grzechu i śmierci. Używa się jej w Wielki Piątek oraz w Mszach za zmarłych.

Źródło: Mszał Rzymski, Pallottinum, Poznań 1963.


Hymn ministrantów

1. Króluj nam, Chryste, zawsze i wszędzie.
To nasze rycerskie hasło.
Ono nasz zawsze prowadzić będzie.
I świecić jak słońce jasno.

2. Naprzód przebojem, młodzi rycerze,
Do walki z grzechem swej duszy.
Wodzem nam Jezus w Hostii ukryty.
Z Nim w bój nasz zastąp wyruszy.

3. Pójdziemy naprzód, naprzód radośnie,
Podnosząc w górę swe czoła.
Przed nami życie rozkwita w wiośnie.
Odważnie, bo Jezus woła.



Patroni

bosko

Złote myśli:


"Wolę raczej umrzeć niż zgrzeszyć."
"Tu, na ziemi świętość polega na tym, aby być stale radosnym i wiernie wypełniać nasze obowiązki."


Modlitwa:


Panie Boże, który sam jesteś święty i bez Ciebie nikt nie może osiągnąć doskonałości, pomóż nam za pośrednictwem św. Dominika żyć tak, abyśmy mogli wziąć udział w Twojej chwale. Amen.


Spójrz na ten krzyż!


Pewnego dnia dwaj chłopcy zaczęli wzajemnie obrzucać się wyzwiskami. Nie dość im było obrażać siebie i zaczęli wyzywać rodzinę przeciwnika. Ich zajadłość rosła i w końcu zdecydowali się na ostateczną rozprawę: pojedynek na kamienie. Obserwujący zajście uczniowie podżegali do bijatyki, chcąc obejrzeć "widowisko". Tylko Dominik miał odwagę próbować nakłonić przeciwników do zaniechania zemsty. Jeden z rozjuszonych młodzieńców, ściskając kamień w garści, krzyknął na Dominika: - Wynoś się! Nie chcę słuchać twoich kazań! Wtedy Dominik chwycił krzyżyk, który nosił na szyi i zwrócił się do niego: - Spójrz na ten krzyż i jeśli masz odwagę, powtórz: "Jezus umarł na krzyżu, przebaczając swoim katom, ja zaś chcę się zemścić". Kamienie wypadły z rąk zawstydzonych chłopców. Pojedynek nie odbył się.


Refleksja


Św. Dominik Savio jest znakiem sprzeciwu i powinien być wzorcem dla młodych zbuntowanych. Szokujące? Tylko pozornie. Św. Dominik powinien być wzorem dla tych wszystkich młodych, którzy chcą powiedzieć zastanemu światu „nie”. Jego postawa jest bowiem znakiem sprzeciwu wobec duchowej oziębłości, kultury użycia i zmysłowej przyjemności. Jest zatopiony w modlitwie i kontemplacji, kiedy rozwrzeszczany „świat” szuka podniety i pogrąża się w chaosie. Jest spokojny i radosny, kiedy większość młodych ludzi żyjących współcześnie nawet nie potrafi się szczerze śmiać, zastępując radość sarkazmem i cynizmem. Jest posłuszny, gdy dziś w modzie są „samorealizacja” i „stawianie na swoim”. To jest prawdziwa postawa niezgody na zastany świat. Bo prawdziwy twórczy sprzeciw jest możliwy tylko w oparciu o Boga. I taki przykład daje nam św. Dominik Savio, którego wspomnienie liturgiczne przypada 9 marca.


Cztery postanowienia Dominika


W wieku siedmiu lat, w dniu pierwszej Komunii świętej, Dominik zrobił cztery postanowienia:
1. Będę się często spowiadał i będę przystępował do Komunii św. za każdym razem, gdy spowiednik mi na to pozwoli.
2. Pragnę święcić dni świąteczne.
3. Moimi przyjaciółmi będą Jezus i Maryja.
4. Wolę raczej umrzeć niż zgrzeszyć.