k
 

Początki Poradnictwa Rodzinnego

 
Początki Poradnictwa Rodzinnego w Polsce łączą się ściśle z wprowadzeniem w kwietniu 1956 r. Ustawy o dopuszczalności przerywania ciąży, która to ustawa, mając podłoże ideologiczne i polityczne uderzała w dobro polskich rodzin. W odpowiedzi na tą ustawę Episkopat Polski w czerwcu 1956 r. zalecił organizowanie na terenie naszego kraju Katolickich Poradni Małżeńskich, które miały być miejscem głoszenia prawdy o godności ludzkiego życia i jego ochronie od momentu poczęcia w łonie matki.

W ramach bezpośredniego przygotowania do zawarcia sakramentu małżeństwa (najpóźniej na 3 miesiące przed datą ustaloną na dzień ślubu) narzeczeni kierowani są na katechezy przedmałżeńskie, a także na spotkania do Parafialnych Poradni Życia Rodzinnego. Uczestnictwo w katechezach i spotkaniach w poradni należy rozpocząć równolegle, w tym samym czasie.

Spotkania w Parafialnej Poradni Życia Rodzinnego odbywają się zasadniczo w parafii, w której przeprowadzane są formalności związane z zawarciem małżeństwa, w wypadku gdy parafia nie posiada własnej poradni Ksiądz Proboszcz wskazuje adres poradni, z którą współpracuje.

Spotkania w Parafialnej Poradni Życia Rodzinnego prowadzone są przez osoby świeckie, zwane Doradcami Życia Rodzinnego. W ramach bezpośredniego przygotowania do zawarcia małżeństwa poradnictwo obejmuje minimum trzy spotkania, z których pierwsze odbywa się zaraz po zgłoszeniu zamiaru zawarcia sakramentu małżeństwa. Termin drugiego i trzeciego ustala Doradca Życia Rodzinnego z każdą parą indywidualnie w odstępach „mniej więcej” dwutygodniowych.

Ze względu na rozłożenie tych spotkań w czasie ważne jest, aby narzeczeni kontaktowali się z Doradcami Życia Rodzinnego jak najszybciej, błędne jest przekonanie niektórych narzeczonych o kolejności odbycia najpierw katechez przedślubnych.

Konferencja Episkopatu Polski w Dyrektorium Duszpasterstwa Rodzin zawarła informacje dotyczące treści poruszanych w ramach spotkań przedmałżeńskich. Czytamy w tym dokumencie pod nr 31: „w ramach przygotowania do małżeństwa, należy przeprowadzić z narzeczonymi co najmniej trzy spotkania. Spotkania te mają dotyczyć odpowiedzialności za wzajemną miłość i przekazywanie życia, szkodliwości i niedopuszczalności antykoncepcji, środków poronnych i sztucznych zapłodnień oraz znaczenia metod rozpoznawania płodności. Nie wystarczy sama informacja o tych metodach, trzeba się ich nauczyć. Dlatego spotkania w odpowiednich odstępach czasu powinny być poświęcone zasadom prowadzenia obserwacji objawów płodności oraz ich interpretacji”.