Rozumienie Biblii jako droga poznania żywego Boga

Ciało i Krew Jezusa

  1. Biblia jest źródłem świadectwa kontaktu Boga z ludźmi w czasach starożytnych.

  2. Kluczem do zrozumienia Biblii jest idea przymierza. Bóg zawiera przymierze z ludźmi każdej epoki. Przez dwa tysiące lat, Bóg zapewniał swój lud, że chce, aby jego dzieci wchodziły z Nim w przymierze, dając im znak przymierza.  Pan powiedział do Noego: „Ja, Ja zawieram przymierze z wami i z waszym potomstwem, które po was będzie;  z wszelką istotą żywą, która jest z wami: z ptactwem, ze zwierzętami domowymi i polnymi, jakie są przy was, ze wszystkimi, które wyszły z arki, z wszelkim zwierzęciem na ziemi. Zawieram z wami przymierze, tak iż nigdy już nie zostanie zgładzona wodami potopu żadna istota żywa i już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię. Po czym Bóg dodał: A to jest znak przymierza, które ja zawieram z wami i każdą istotą żywą, jaka jest z wami, na wieczne czasy:  Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza między Mną a ziemią. A gdy rozciągnę obłoki nad ziemią i gdy ukaże się ten łuk na obłokach, wtedy wspomnę na moje przymierze, które zawarłem z wami i z wszelką istotą żywą, z każdym człowiekiem; i nie będzie już nigdy wód potopu na zniszczenie żadnego jestestwa. Gdy zatem będzie ten łuk na obłokach, patrząc na niego, wspomnę na przymierze wieczne między mną a wszelką istotą żyjącą w każdym ciele, które jest na ziemi.” (Rdz 9 9-16)

  3. W Starym Testamencie znakiem wejścia w przymierze było obrzezanie. W Nowym Testamencie Chrystus zamienił je na chrzest.

  4. Przymierze nie jest kontraktem, polegającym jedynie na wymianie dóbr i usług, ale przymierzem polegającym na wymianie osób, tak by utworzyć między nimi świętą wieź rodzinną. Pokrewieństwo jest konsekwencją przymierza. W Starym Testamencie Bóg stawał się Ojcem dla Izraela (przyjmuje go za swoją rodzinę). W tym kontekście przymierze zawarte przez Jezusa nie jest tylko kontraktem (ułaskawieniem jak głosi Luter i Kalwin) ale przyjęciem nas jako Dzieci Boże i włączenie do rodziny Boga (Św. Trójcy).
    „Wszyscy bowiem dzięki tej wierze jesteście synami Bożymi - w Chrystusie Jezusie. Bo wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa.” (Ga 3,26-27)

  5. Bóg nie jest okrutnym sędzią, ale naszym Ojcem. Nowe przymierze nie powstało na Sali sądowej – zostało obmyślone przez Boga w Jego "rodzinnym domu".
    „Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony.” (J 3,17)

  6. W Biblii idea przymierza na osi czasowej wygląda jak eksplodująca „bomba”. To "bomba" miłości Boga do nas, której wybuch w pełni nastąpił w ofierze Jezusa. Przymierze na przestrzeni wieków było rozszerzaniem Ojcostwa Boga nad rodziną ludzką. Najpierw Bóg zawarł przymierzę z Adamem i Ewą, czego owocem było ich małżeństwo; przymierze z Noem dało ród; przymierze z Abrahamem – plemię; przymierze z Mojżeszem połączyło 12 plemion w naród; przymierze z Dawidem dało królestwo Izraelitom. Chrystus zawarł Nowe Przymierze ustanawiając powszechny Kościół, rodzinę Bożą, o zasięgu światowym, obejmującym wszystkie narody, w tym Żydów i pogan.


Eucharystia - przymierze Boga z człowiekiem

Ciało i Krew Jezusa

  1. Eucharystia /(gr.) εὐχαριστία (eucharistía) dziękczynienie / lub Wieczerza Pańska, Sakrament Ołtarza, Msza św., Komunia Święta, Najświętszy Sakrament, Najświętsza Ofiara – uroczysta celebracja Ostatniej Wieczerzy, uczty paschalnej, którą Jezus spożył przed swoją zbawczą męką, śmiercią i Zmartwychwstaniem i którą chrześcijanie sprawują wypełniając polecenie Mistrza: „Wtedy rzekł do nich: Gorąco pragnąłem spożyć Paschę z wami, zanim będę cierpiał. Albowiem powiadam wam: Już jej spożywać nie będę, aż się spełni w królestwie Bożym. Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie rzekł: Weźcie go i podzielcie między siebie; albowiem powiadam wam: odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu, aż przyjdzie królestwo Boże.  Następnie wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie połamał go i podał mówiąc: To jest Ciało moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na moją pamiątkę! Tak samo i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana.”(Łk 22 15-20). Eucharystia jest zaczątkiem "uczty zaślubin Baranka" zapowiedzianej w Apokalipsie (Ap 19,9)

  2. Jezus użył słowa „przymierze” jeden tylko jeden raz w momencie ustanowienia Eucharystii. „A gdy oni jedli, Jezus wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał i dał uczniom, mówiąc: Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje. Następnie wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, mówiąc: Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów.” (Mt 26 26-28)

    Ostatnia Wieczerza
  3. Jezus konkretnie nakazuję „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje” oraz ”Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza”. Nie mówi, że to tylko przenośnia. Jezus mówi jasno że to Jego Ciało i Jego Krew, które mamy spożywać. Trudno to zrozumieć, dlaczego mamy jeść i pić Jezusa. Tak samo zastanawiali się Żydzi, do których Jezus przemawiał po rozmnożeniu chleba i nakarmieniu kilku tysięcy osób:
    „Sprzeczali się więc między sobą Żydzi mówiąc: Jak On może nam dać /swoje/ ciało do jedzenia? Rzekł do nich Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił - nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. To powiedział ucząc w synagodze w Kafarnaum. A spośród Jego uczniów, którzy to usłyszeli, wielu mówiło: Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać? Jezus jednak świadom tego, że uczniowie Jego na to szemrali, rzekł do nich: To was gorszy? A gdy ujrzycie Syna Człowieczego, jak będzie wstępował tam, gdzie był przedtem? Duch daje życie; ciało na nic się nie przyda. Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem. Lecz pośród was są tacy, którzy nie wierzą. Jezus bowiem na początku wiedział, którzy to są , co nie wierzą, i kto miał Go wydać. Rzekł więc: Oto dlaczego wam powiedziałem: Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli mu to nie zostało dane przez Ojca. Odtąd wielu uczniów Jego odeszło i już z Nim nie chodziło. Rzekł więc Jezus do Dwunastu: Czyż i wy chcecie odejść?” (J 6 52-68).

  4. Jezus jasno mówi że:
    1. Jego Ciało to prawdziwy Chleb, a Krew to prawdziwy napój.
    2. Nie ma życia ten kto Go nie spożywa.
    3. Słowo „jeść” użyte w tym fragmencie oznacza z greki "żucie" co miało podkreślić, że chodzi o konsumpcję.
    4. Trwanie w Jezusie to spożywanie jego Ciała i picie Krwi.
    5. Słowo Jego jest duchem i życiem, zatem to nie Pismo Święte jest chlebem do spożywania. Jezus wskazuje na czas po swojej śmierci, zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu, kiedy to Duch da uczniom Jego uwielbione Ciało i stanie się Ono życiem dla spożywających.
    6. Jezus naraził się na odejście większości uczniów. Gdyby chodziło tylko o symbol to być może zatrzymałby odchodzący tłum ludzi: "Poczekajcie, to tylko przenośnia ze spożywaniem Mnie. Wystarczy karmić się tylko Moim słowem”... Tego Jezus nie zrobił . Nawet najbliższym swoim uczniom nie wyjaśnił tej przemowy, co zresztą miało miejsce wiele razy, kiedy uczniowie pytali się o o znaczenie Jego przypowieści.

  5. Komunia ŚwiętaSkoro jesteśmy w rodzinie Boga (przymierze nam to gwarantuje), to musi nas łączyć wspólna krew (rodzina to przecież więzy krwi). Dziecko ma swoje ciało z rodzica, a buduje się ono ze spożywania mleka matki, a potem wypracowanego przez rodziców chleba. Jezus oddaje nam swoje Ciało jako Chleb (źródło materii do spożycia), abyśmy budowali nasze ciało z Niego samego! Daje nam swoją Krew, aby krew, która w nas płynie była połączona z Jego Krwią. Zatem przyjmując Eucharystię naprawdę stajemy się Jego dzieckiem i jesteśmy włączeni do Jego rodziny Bożej!
  6. Przyjmując Eucharystię zostajemy włączeni do przymierza z Bogiem. Staje się to w każdej sferze ludzkiej: fizycznej i duchowej równocześnie.
  7. Św. Paweł wyraźnie pokazuje nam prawdziwą naturę Eucharystii jako Ciała i Krwi Jezusa, wyraża to przez naganę:  "Kto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej. Niech przeto człowiek baczy na siebie samego, spożywając ten chleb i pijąc z tego kielicha. Kto bowiem spożywa i pije, nie zważając na Ciało Pańskie, wyrok sobie spożywa i pije" (1 Kor 11, 27-29)

  8. Eucharystia jest pamiątką Paschy Chrystusa, to znaczy dzieła zbawienia wypełnionego przez Jego życie, śmierć i zmartwychwstanie. Dzieło to uobecnia się w czynności liturgicznej (KKK 1407) Kościół rozumie sprawowanie Eucharystii jako wyrażanie i urzeczywistnianie więzi, komunii z Bogiem i wzajemnej więzi wiernych chrześcijan. Ponieważ Kościół jest sakramentem zbawienia i jedności całej ludzkości, Eucharystia jest uznana za najważniejszy przejaw działania Bożego, które dokonuje się przez Chrystusa i Kościół w świecie (por. KKK 1325)
  9. Żaden chrześcijanin nie odważył się zanegować obecności Jezusa w Eucharystii przez ponad 1000 lat, potem kiedy zaczęły się wątpliwości Bóg zsyłał liczne cuda Eucharystyczne (np przemianę wina w prawdziwą krew). Cuda eucharystyczne przyjmowały różnorakie formy. W wielu przypadkach święte Hostie krwawiły lub przemieniały się w Ciało, a eucharystyczne wino, w Krew Pańską - w widoczną Krew. Czasami Hostie unosiły się w powietrzu lub były nienaruszone przez bardzo długie okresy czasu.