Zesłanie Ducha Świętego
 

Film

O Stworzycielu Duchu, przyjdź,
nawiedź dusz wiernych Tobie krąg,
niebieską laskę zesłać racz sercom,
co dziełem są Twych rąk.
Pocieszycielem jesteś zwan
i Najwyższego Boga dar.
Tyś namaszczeniem naszych dusz
- zdrój żywy, miłość, ognia żar.

Duch Święty - tchnienie życia - osobowy dar samoudzielającego się Boga.

A mówiąc nieco inaczej - misterium Boga, który zamieszkując światłość nieprzystępną, nie przestaje jednak przebywać w świecie i we wnętrzu każdego z nas.

Jak wyraził to Anselmo Dalbesio, chodzi tu o "rzeczywistość niemal nieuchwytną zmysłami, z drugiej jednak strony, o taką, od której człowiek jest całkowicie zależny" (A. Dalbesio, Duch Święty w Nowym Testamencie, w Kościele, w życiu chrześcijańskim, Kraków 2001, s. 10).

Ślady Ducha Świętego można rozpoznać tam, gdzie ludzie wyzwalają się z oków egoizmu i zaczynają żyć miłością; gdzie wybaczają sobie wyrządzone krzywdy i gotowi są do czynienia dobra.

Duch Święty czyni nas również Nowym Stworzeniem i zawiązuje między nami a Bogiem wspólnotę przyjaźni.

Ta abstrakcyjna, katechizmowa formułka konkretnie realizuje się w radości na modlitwie, w ochoczym uczestniczeniu w liturgii, w czytaniu i rozważaniu Pisma Świętego, w zachęcie do podejmowania wysiłków naśladowania Chrystusa według wskazań Kazania na Górze czy też w zjednoczeniu z Jezusem w sakramentach i w posłudze wobec cierpiących braci.

Obecność Ducha Świętego staje się ponadto potęgą nadziei. Dlatego też do Jego doświadczenia należy mężne znoszenie cierpienia i odważne przeciwstawianie się złu.

Nie sposób w kilku słowach wyliczyć całej potęgi Bożego działania w Duchu Świętym.

Jednak najbardziej kojarzy się nam ono z sakramentem bierzmowania.

Bardzo wymowne stają się w tym kontekście słowa Soboru Florenckiego z 1439 roku, który w prosty sposób wyraził istotę bierzmowania:
"Dlatego przyjmujący bierzmowanie namaszczony zostaje na czole, gdzie zamieszkuje nieśmiałość, aby nie wstydził się wyznawać imienia Chrystusa, a zwłaszcza Jego krzyża, który według słów apostoła dla Żydów jest zgorszeniem, dla pogan zaś głupstwem..." (DSP, t. III, s. 513).

W świecie, w którym tak często wstydzimy się uklęknąć przed kapłanem idącym z Najświętszym Sakramentem, przeżegnać się przy przydrożnym krzyżu i zwrócić uwagę człowiekowi drwiącemu z przykazań Bożych, ciągle aktualne pozostaje wołanie:
Niech zstąpi Duch Twój i wyrwie mnie z niewoli zalęknionego serca!

Kim jest Duch Święty?

Odpowiedź: Duch Święty jest prawdziwą osobą, która przyszła na świat, by mieszkać w autentycznych naśladowcach Jezusa Chrystusa po Jego zmartwychwstaniu i wstąpieniu do nieba (Dzieje Apostolskie 2). Jezus powiedział swoim apostołom:

"Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze -- Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie. Nie zostawię was sierotami: Przyjdę do was" (J 14:16-18).

Duch Święty nie jest jakimś nieokreślonym, ulotnym cieniem ani bezosobową mocą. On jest osobą pod każdym względem równą Bogu Ojcu i Synowi Bożemu, trzecią osobą Trójcy Świętej. Jezus powiedział do apostołów:

"Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata" (Mt 28:18-20).

Bóg jest Ojcem, Synem i Duchem Świętym, zatem wszystkie boskie przymioty Boga Ojca i Syna odnoszą się w równym stopniu do Ducha Świętego. Kiedy człowiek rodzi się powtórnie przez wiarę w Jezusa Chrystusa i przyjęcie Go (J 1:12-13; J 3:3-21), Bóg zamieszkuje w nim przez swojego Ducha (1 Kor 3:16). Duch Święty ma intelekt (1 Kor 2:11), emocje (Rz 15:30) oraz wolę (1 Kor 12:11).

Podstawową rolą Ducha Świętego jest składanie "świadectwa" o Jezusie Chrystusie (J 15:26, 16:14). Duch przekonuje ludzkie serca o prawdzie Jezusa Chrystusa. Jest również nauczycielem chrześcijanina (1 Kor 2:9-14). Objawia mu Bożą wolę i prawdę. Jezus powiedział swoim uczniom:

"A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem" (J 14:26).

"Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe" (J 16:13).

Duch Święty został dany po to, by działać we wnętrzu osób, które wierzą w Jezusa, by kształtować w nich Boży charakter. Duch Święty buduje w naszym życiu miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie (Ga 5:22-23), realizując to zadanie w taki sposób, którego nie moglibyśmy osiągnąć o własnych siłach. Bóg nie chce, byśmy samodzielnie próbowali być kochający, cierpliwi i uprzejmi, ale pragnie, byśmy polegali na Nim, wierząc, że On sam ukształtuje w nas te cechy. Chrześcijanie są zatem wezwani, by chodzić w Duchu Świętym (Ga 5:25) i napełniać się Nim (Ef 5:18). Duch Święty wyposaża chrześcijan w moc do wykonywania służby, która powoduje duchowy wzrost (Rz 12; 1 Kor 12; Ef 4).

Duch Święty wpływa również na tych, którzy nie są chrześcijanami. Przekonuje ludzkie serca o Bożej prawdzie, iż zgrzeszyliśmy i potrzebujemy Bożego przebaczenia. Przekonuje o sprawiedliwości Jezusa, który umarł za nas, za nasze grzechy. Przekonuje także o Bożym sądzie nad światem i nad tymi, którzy Go nie znają (J 16:8-11). Duch Święty porusza nasze serca i umysły, wzywając nas do żalu za grzechy i zwrócenia się ku Bogu w celu uzyskania przebaczenia i nowego życia.